Almaars Dagblad
19 Apr 2007
Puur en oprecht. Direct uit de ziel. Fraaier krijg je het niet vaak voorgeschoteld.


Solo, het duo bestaande uit Michiel Flamman en Simon Gitsels, dacht op een goede, stormachtige middag 'hé, laten we eens wat van die fijne songs van ons akoestisch gaan opnemen'. Deze spontaniteit hoor je terug op Selection, waarop niet alleen Flammans lieflijke zang goed uit de verf komt, maar waarop duidelijk wordt dat als Gitsels wat meer naar de voorgrond treedt Solo's muziek nóg meer kanten uitkan. Gitsels beroert de toetsen niet alleen op voortreffelijke wijze, hij heeft ook nog eens een stem die verdient vaker prominent ingezet te worden. Nu gebeurt dat alleen nog in Come back to me. Het smaakt naar meer. (Pieter Visscher)


Oor
15 Feb 2006
Solopeople (EXCELSIOR/V2)
Vanaf de eerste pianoaanslagen (in het nummer Satie) en de eerste zangnoten is het duidelijk dat hier wel eens iets heel bijzonders aan de hand kan zijn.
De liefde van zowel de composities, de productie als de klasse van de zangstemmen straalt er vanaf. Stond debuut Songs ’N Sounds al bol van de gevoelige popliedjes met diepgravende teksten, de opvolger gaat daar nog eens dubbeldik overheen. Een beetje vreemd blijft ‘t natuurlijk wel, dat de Utrechtse singer-songwriter J. Perkin, na een aantal mooie dingen in zijn eentje gemaakt te hebben, een samenwerking aangaat met toetsenist Simon Gitsels en dat dan juist Solo noemt. Laten we het er maar op houden dat Perkin een speciaal geval is. Eigenlijk heet hij Michiel Flamman en onder die naam is hij al een lange periode in diverse stijlen actief. Tot hitleverancier van zangeres Birgit en heftige dansmuziek aan toe. Solopeople vormt ongetwijfeld de kroon op zijn carrière tot nu toe. Om een gouden melodie als die van de eerste single Come Back To Me kan niemand heen en het qua meerstemmigheid en productie licht aan de gloriedagen van Tears For Fears en Johan herinnerende nummer Opportunities bezit in mijn bescheiden optiek alle eigenschappen van een wereldhit. Wat een griezelig hoog niveau. Niet alle songs op Solopeople zijn even pakkend. Maar in dat geval ontroeren ze. Omdat ze over Einzelgängers handelen en Perkin tijdens het schrijven ervan mensen als Erik Satie, Morrissey en Jozef van de Berg in gedachten had. Daarom klinkt het album herfstachtig en weemoedig, maar zeker niet bitter. De stem van Perkin is die van een gouden mannelijke nachtegaal, de tweede stemmen van Gitsels en Lydia Wever (Brown Feather Sparrow) passen daar prachtig bij. Ik moet nog zien of er in 2006 een mooiere cd in Nederland gemaakt zal worden. WILLEM JONGENEELEN


Brabants Dagblad
4 Feb 2006
Op het tweede album ‘Solopeople’ belicht songwriter J Perkin van Solo personen die gekozen hebben voor een leven in de zijlijn van de maatschappij. Een sympathiek thema dat zijn ‘band’ past als een schoen. Al is het maar omdat Solo evenals op het debuut ‘Songs ’n Sounds’ grossiert in tamelijk verstilde gitaarpop. Met J Perkin heeft Nederland een songwriter van wereldklasse in huis. Zijn composities zijn vrijwel zonder uitzondering goed voor een stevige dosis kippenvel. Waarom? Omdat in de songs van Perkin alles perfect op z’n plaats valt. Couplet, refrein, bruggetje, samenzang en harmonieën; ze veranderen in de vingers van Perkin in schitterende bouwwerken die de vergelijking met het melodieuze werk van Lennon en McCartney moeiteloos kunnen doorstaan. Dat geldt ook voor de elf nummers op ‘Solopeople’ waarop de keyboards van Simon Gitsels nadrukkelijker aanwezig zijn, zodat het totaalbeeld gevarieerder is. Darmee is het manco van het debuut – waarop de nummers verzopen in een overdosis schoonheid - goeddeels weg . Toch blijft het jammer dat Solo nooit een lekker bruut uit de hoek wil komen.

Dagblad van het Noorden
3 Feb 2006
De Utrechtse muzikant en tekstdichter Michiel Flamman (alias J Perkin) is al jaren een gewaardeerd liedjesschrijver. In 2000 maakte hij de sterke dubbel-cd Exhibit, een jaar later componeerde hij de hit I know voor Birgit Schuurman. Het project Solo, een samenwerking met toetsenist Simon Gitsels, betekende in 2004 een nieuwe start. Het destijds hartstochtelijk bejubelde debuut Songs N Sounds heeft nu een waardige opvolger gekregen. Op Solopeople benaderen Flamman en Gitsels, aangevuld met (jazz)drummer Rowin Tettero en bassist Reyer Zwart, elf maal het ‘perfecte popliedje’. Meeslepende melodieën, onverwachte akkoordenwisselingen, boeiende zang en intelligente teksten maken dit album tot een avontuur voor de luisteraar. Het supertalent J Perkin stond met de vorige plaat maar liefst een week in de album Top 100, op nummer 99. Dat moet te overtreffen zijn. Solo speelt op 23 februari in Vera, Groningen.

Limburger
2 Feb 2006
Met de cd Songs ’n Sounds en het aanstekelijke hitje Mind maakte Solo eind 2004 een vliegende start. Sindsdien gaven de gelouterde songsmid Michiel Flamman (alias J Perkin) en zijn muzikale partner en toetsenman Simon Gitsels intieme koptelefoon-concerten (elke bezoeker zijn eigen geluid) en stonden ze in het voorprogramma van Spinvis. Ook werkten ze met de andere mensen van de live-band aan Solopeople (Excelsior Recordings/V2). Het is een erg fraaie cd geworden, waarop Solo grossiert in prettig verpakte liedjes die meer dan eens doen denken aan Novastar, R.E.M., Prefab Sprout en Daryll-Ann. Sommige zijn ingetogen, ijl en meditatief, maar Solo kan melancholie en vergankelijkheidsbesef ook warm en weldadig laten klinken. Vlotte popnummers als Onandon en de single Come Back To Me zorgen voor voldoende variatie.
De titel Solopeople verwijst overigens naar mensen die bewust teruggetrokken
en op zichzelf door het leven gaan, een fenomeen waar in verschillende nummers
naar wordt verwezen. (FP)


GPD
31 Jan 2006
POPMUZIEK; DUO SOLO OP TWEEDE ALBUM NOG IMMER INTIEM
In de laatste week van januari verscheen Solopeople, het tweede album van het popduo Solo. Opvolger van het succesvolle Songs'n Sound. Solo is meer duo en meer 'pop' geworden.
_ ,,Ik zou graag zo zeker van mijzelf zijn als de mensen die die keuze maken'', zegt Michiel Flamman, alias J. Perkin, de zanger van het popduo Solo. Hij doelt op componist Erik Satie, poppenspeler en theatermaker Jozef van den Berg en popmuzikant Morrissey, die alledrie consequent kozen voor een leven op zichzelf, zonder partner of huisgenoten, hoewel ze er wel degelijk sociale contacten op na hielden. Drie mannen die Flamman/Perkin inspireerden bij het maken van het nieuwe Solo-album dat niet voor niets de titel Solopeople kreeg.
Het is de opvolger van het verrassend succesvolle debuut Songs'n Sound uit 2004. Een combinatie van factoren bracht die plaat twee jaar geleden plots bij een breed publiek onder de aandacht. De songs van Perkin en zijn klavierspelende partner Simon Gitsels waren persoonlijk en emotioneel, op het zeikerige af, volgens sommigen. Maar tegelijk sloot dat weer naadloos aan bij de hippe poptrend die in gang werd gezet door Britse acts als Coldplay en Keane. Daarbij waren de Solo-liedjes breed te interpreteren, maar ook weer niet al te abstract. En tenslotte wist het duo voor een ware mediahype te zorgen met 'koptelefoonconcerten', waarbij iedere bezoeker door een ontvangstapparaat op het hoofd te zetten het gevoel kreeg dat er voor hem of haar alleen gezongen werd.
De nieuwe cd verschilt van het debuut. Minder 'singer-songwriter' en meer 'pop'. Met prominent aanwezige koortjes en om aandacht schreeuwende toetsenpartijen. ,,Het is ook meer een album van ons samen geworden'', zegt Simon Gitsels. ,,Bij de debuutplaat beperkte ik mij nog vrijwel tot het inkleuren van Michiels liedjes.'' Gebleven is de voor Solo zo karakteristieke dromerigheid en 'kwetsbaarheid', gesymboliseerd door de ins-Blau-hinein-blikken van het tweetal op de hoes en de suggestie van naaktheid.
Het leverde een album op dat vandaag de dag ook wel als 'typische radio 2 muziek' wordt gecategoriseerd. ,,Daar hebben we niet bewust op aangestuurd'', zegt Gitsels, die een behoorlijk vaste betrekking in de begeleidingsgroep van Mathilde Santing vaarwel zei om zich helemaal op Solo te kunnen concentreren. ,,Maar als het zo is vind ik het ook niet erg. Naar Radio 2 wordt doorgaans nog echt geluisterd.''
Ja, zelf zou hij ook wel bij die 'solopeople' willen horen, zegt Perkin. ,,Omdat ik nogal de neiging heb om mensen te wantrouwen. Maar ook om meer rust en tijd voor mijzelf te hebben en mij nog meer op mijn muziek te kunnen concentreren.'' Hij verwijst naar Erik Satie, over wie het openingsnummer van het album gaat. ,,Hij zat zijn hele leven vrijwel iedere dag in het cafÚ, maar de laatste zevenentwintig jaar voor zijn dood was er geen mens meer bij hem in huis geweest. Toen hij stierf vond men het 'spinnenweb van zijn leven' bij hem thuis.''
Een ander lied gaat over poppenspeler Jozef van den Berg, die begin jaren negentig afscheid nam van zijn gezin, het theater en zijn vrienden om û geroepen door God û als kluizenaar in een hutje in Neerijnen bij Zaltbommel, Michiels geboorteplaats, te gaan wonen. Het nummer 'Wonderboy, Wiseman, Prophet' laat een ambivalente Perkin horen. Enerzijds gefascineerd, anderzijds vertwijfeld en kritisch. ,,Ja, dat klopt wel'', zegt de zanger. ,,Dat kluizenaarschap van hem is natuurlijk ook een vlucht. Het ontlopen van je verantwoordelijkheden. Dat is iets waar ik niet helemaal achter kom. Ik bezoek hem soms en heb hem daar ook wel naar gevraagd. Maar dan verschuilt hij zich steeds achter zijn roeping. Ik denk wel eens dat dit een manier voor hem is om in zijn laatste theaterstuk te kunnen leven.''
Solopeople mag dan toegankelijk en 'pop' klinken, onder het schijnbaar rimpelloze oppervlak zingt Perkin behoorlijk donker over de vergankelijkheid van het bestaan. Soms werkt die vergankelijkheid als een hart onder de riem, even zo vaak ook als een desillusie omdat zelfs de groenste blaadjes uiteindelijk blijken te verdorren.
,,Ja, over dat soort dingen hebben we veel gediscussieerd'', zegt Gitsels.
,,Ik wilde natuurlijk niet belerend overkomen'', vult Perkin aan.
,,Maar we trekken wel conclusies'',' zegt Gitsels weer.
En Perkin: ,,Er zit iets van berusting in die songs. Ik weet ook niet meer hoe het moet. Vroeger had ik op alle vragen een antwoord en wilde dat de wereld ook toezingenà. Maar dat is voorbij.''
Vierendertig is hij inmiddels, Michiel Flamman, alias J. Perkin. Ooit zag hij zichzelf als popidool van het type Iggy Pop of Mick Jagger. Na tien jaar ploeteren in de marge bleek het succes toch te komen met een ander soort muziek. ,,Wat mensen in onze muziek blijkt aan te spreken zijn toch zaken als warmte en intimiteit'', zegt Simon Gitsels. ,,Dat zijn doorgaans geen sleutelelementen van tienerpop. Onze muziek gaat dieper.''
,,Ja, dat idee van popidool voor de kids heb ik ondertussen wel opgegeven'', lacht Perkin.
Simon Gitsels: ,,Ach, jij bent ook helemaal geen kindervriend, man!''

Nieuwe Revu
28 Jan 2006
Canadese schrijver Douglas Coupland deed het in 1998 al in zijn must read boek Girlfriend in a Coma: verschillende songtitels en –teksten van The Smiths en zanger Morrissey door het verhaal verweven. Michiel Flamman doet hezelfde op Don’t Change, waarin zoveel lyrics van Mozzer voorkomen dat een avondje popquizzen snel gevuld is. Deze ingenieuze song zit precies in de lijn van de veelzijdige popplaat die Solopeople is geworden. Songschrijveer Flamman heeft in pianist/keyboardspeler Simon Gitsels (de Neanderthaler op de albumhoes) zijn ideale partner in crime gevonden, wat twee jaar geleden al bleek op het tien-mooie-liedjes-op-rij debuut Songs N Sounds. Solopeople is de overtreffende trap. De instant single Come Back to Me is het bewijs dat een break-up iets heel moois op kan leveren en Onandon heeft een synthloopje waarvoor Krafwerk een flinke zak D-Marken heeft bewaard. Solopeople kent gedramatiseerde album-openers waar Coldplay en Aqualong jaloers op zullen zijn en Better Man, waarvan de schoonheid zich langzaam ontvouwt. Tijd om uw wekker vroeger te zetten, want beter dan met Solopeople kan de dag niet beginnen.
***** Norbert Pek

Platomania
27 Jan 2006
SOLO - Solopeople
Onder de naam Solo maakte de getalenteerde songschrijver J. Perkin in 2004
in groepsverband de duizelingwekkend mooie plaat Songs 'N' Sounds. Daarop
tal van melancholieke en toch lichtvoetige liedjes vol meeslepende
melodieën. De nieuwe plaat van Solo, Solopeople, is met dezelfde muzikanten
opgenomen en klinkt verbazingwekkend anders. Opener Satie begint nog wel
even helder maar na een kleine twee minuten treedt de pathos in die deze cd
over de hele linie onderscheidt van zijn voorganger. Dat is even wennen.
Perkins sidekick Simon Gitsels is een sfeerbepalende factor op Solopeople
met de vele lagen synthesizers die hij aanbrengt. Toch blijven Perkins
adembenemende composities ook in deze setting boeien. Van het lome
Opportunities tot het schitterend opgebouwde Better Man en al het
experimentele popgoud daartussen. Koop niet alleen deze bijzondere plaat,
maar raap meteen die eerste cd op die nu als midprice in de winkel ligt. Een
boeiend tweetal dat een uitstekend beeld biedt van Perkins grote talent.

Gemerts nieuwsblad
27 Jan 2006
Het Solo-duo J Perkin (Michiel Flamman) en Simon Gitsels is op hun tweede album ‘Solopeople’ [Excelsior/V2] geen duo meer. De elf liedjes zijn dit keer opgenomen met hun live-band en toch verliest Solo nergens de intimiteit uit het oog. Het debuut ‘Songs ’n Sounds’ uit 2004 viel op door de simpele en zeer effectieve liedjes die weinig tijd nodig hadden om voet aan de grond te krijgen. Ook nu vormen de akoestische gitaar van Flamman en de toetsen van Gitsels het hart van Solo en rijgen ze prachtige popmelodieën aan elkaar. Nog steeds eenvoudig van opzet, maar rijker gearrangeerd en met grotere variatie. Opener “Satie” bloeit na een zachte opening helemaal open, single “Come Back To Me” is een mooi popliedje met verlangend refrein en in “Don’t Change” eert Flamman alleenganger Morrissey. Dat doet Solo wederom smaakvol en zeer overtuigend. Geen enkel liedje op ‘Solopeople’ vervalt in goedkoop senitiment of effectbejag. De plaat mag dan deels over ‘einzelgangers’ gaan, de liedjes zijn warm en knus. Solo speelt donderdag 2 februari in de 013 in Tilburg.

Havana
26 Jan 2006
Dat platenmaatschappij Excelsior neus heeft voor vaderlands talent, bewees ze in het verleden al talloze malen. Werk van Daryll-Ann, Spinvis, Johan en Voicst behoort tot de beste popmuziek die in Nederland is gemaakt. Het uitbrengen van Solopeople, de tweede cd van Solo, bevestigt de gave van de maatschappij opnieuw. Solopeople is namelijk een bijzonder mooi luisterpop album geworden, met elf juweeltjes die door de muzikanten zelf als pop ’n roll wordt omschreven. Achter Solo schuilt de singer/songwriter Michiel Flamman, die eerder onder de naam J Perkin enige bekendheid verwierf. Flamman zette zich zelf op de kaart met de introductie van de zogenaamde koptelefoonconcerten en het moet wel heel raar lopen als Solopeople niet prachtig in balans is bij de stemmige piano akkoorden. Solo maakt van elk nummer een waar kunstwerk door de even eenvoudig als effectieve aanpak. Daarnaast is het onmogelijk om na een keer luisteren de weelderige melodieën nog uit je hoofd te krijgen. Neem de single Come Back To Me en al luisterend begin je ongemerkt met het nummer mee te neurien. The Vanitiy Of Our Affairs onderscheidt zich door dat Flamman vocaal ondersteund door Lydia Wever, waarbij de twee stemmen een complementaire werking op elkaar hebben. Als de band na zoveel moois vervolgens met het meeslepende en door elektronica opgebouwde Over The Country komt realiseer je je dat er dit jaar waarschijnlijk geen mooier popnummer wordt geschreven. We can’t live of rock ’n roll zingt Solo waarschijnlijk uit ervaring in Opportunities. Solopeople is zo’n fantastsich album dat daar verandering aan moet gaan komen.